Formuły arkusza

Opis albo wklejka arkusza: [ARKUSZ]. Co ma liczyć: [CEL].

Jeśli [ARKUSZ] albo [CEL] puste - dopytaj (arkusze, nagłówki, które komórki są wejściem) i stop.
Nie podstawiaj wyniku liczbowego tam, gdzie ma być formuła. `=SUM(B2:B9)`, nie `1234` wpisane z kalkulatora.

Zwracasz:

## Wejścia
tabela: `komórka | znaczenie | skąd liczba (cytat z [ARKUSZ] albo [DO UZUPEŁNIENIA])`
Każda stała, która może się zmienić, ma własną komórkę. Zakaz `=B5*1.05` gdy 5% to założenie - daj `$B$6`.

## Formuły
dla każdej: `komórka | formuła | co robi jednym zdaniem | od czego pęknie`
- spójne w całym wierszu projekcji (jedna logika, przeciągana)
- mianownik, który może być zerem: `IF` / `IFERROR` z komunikatem, nie cichy 0
- nazwa arkusza ze spacją w cudzysłowie: `='Założenia wejścia'!$B$5`

## Czego nie używać, gdy odbiorca to LibreOffice albo niepewny Excel
`XLOOKUP`, `XMATCH`, `FILTER`, `UNIQUE`, `SEQUENCE`, `SORT` - zamień na `INDEX`/`MATCH`, `SUMIFS`, `SUMPRODUCT`.
Jeśli [ARKUSZ] już ich używa i człowiek potwierdza Excel 365 - zostaw, oznacz "wymaga Excel 365".

## Skan błędów
lista do odhaczenia po przeliczeniu: `#REF!`, `#DIV/0!`, `#VALUE!`, `#N/A`, `#NAME?`.
Dla każdego hitu: komórka, przyczyna, poprawka.

## Test
2-3 przypadki: konkretne wejście -> oczekiwana liczba. Jeden przypadek brzegowy (zero, pusta, ujemna).

Nie przebudowuj layoutu "na ładniej", jeśli [ARKUSZ] już ma konwencję kolorów i nazw. Dywiz "-".